|
بيانيهی کانون نويسندگان ايران
دربارهی سرکوب ها و تنگناهای اخير
کانون
نويسندگان ايران با صدای رسا می گويد:
از جان
مردم چه می خواهید؟ اين همه گرفت و گير،احضار،حبس و شکنجه و آزار برای
چيست؟ اين همه سانسور وآزادیکشی چرا؟ مردم را آسوده بگذاريد!
نويسندگان مستقل را که جز برای زندگی و عشق و اميد و آزادی نمینويسند خفه
می کنيد؛ زنان مبارز اين مرز و بوم را که چيزی جز حقوق راستين خود نمی
خواهند به بند میکشيد؛ کارگرانی را که جز احقاق حقوق پايمال شدهی خود چشم
داشتی ندارند سرکوب می کنيد؛ روزنامهنگاران آزاده را به زندان میافکنيد؛
معلمانی را که در پی دستيابی به حقوق واقعی و انسانی خويشاند تهديد و
بازداشت میکنيد. آزادی انتخاب پوشش را که ابتداییترين حق هر انسان است،
از زنان گرفتهايد. دانشجويان را از فعاليت آزادانه اجتماعی مانع میشويد و
...
در ادامۀ
اين همه سرکوب، برای ناشران مستقل به هر بهانه خط و نشان میکشيد؛ به گور
جانباختگان راه آزادی هم رحم نمیکنيد و حتی از ويران کردن آثار تاريخی و
ميراث فرهنگی مردم ايران و جهان، از جمله مجموعۀ تاريخی پاسارگاد نيز
نمیهراسيد.
چرا؟ اين
همه سرکوب و بیخردی برای چيست؟
به پاس
حرمت فرارسيدن اول ماه می ، روز جهانی کارگر، کانون نويسندگان ايران تبريك
خود را به همهی کارگران ايران و جهان تقديم میدارد و خواهان آزادی فوری
محمود صالحی، از دستگير شدگان سقز دراول ماه می (ارديبهشت) سال 1383و ديگر
کارگران، معلمان، دانشجويان، زنان، فعالان اقوام مختلف و روزنامهنگاران
زندانی است، همچنين خواستار پايان گرفتن احضارها و سرکوبهاست.
کانون
نويسندگان ايران آرزومند جهانی به دور از جنگ، جهل و گرسنگی و خواستار
آزادی، رفاه و برابری انسانهاست.
کانون
نويسندگان ايران
6 ارديبهشت
1386
| 
