اعتراض توامان به جمهوری اسلامی

و سازمان عفو بين‌الملل

هم‌ميهنان!

در16سپتامبر2005 درسایت خبری روشنگری اطلاعیه ای از سازمان عفو بین الملل چاپ شده است که از یک سو نشانگرمراقبت ودقت این سازمان درمورد مسایل میهن ماست واز سویی مایه تاسف .

می دانیم که به دنبال اعدام دو جوان کرد در زندان اروميه، چهار هم‌ميهن کرد ديگر ما نيز در خطر اعدام قرار دارند، خدايگانان حاکم بر ايران، برای تداوم حاکميت به ستم عجين گشته خويش راهی جز کشتن ندارند.

مانیزهم چون سازمان عفو بین الملل از همه هم‌ميهنان آزاده‌مان درخواست داريم برای نجات جان اين چهار هم‌ميهن کرد، يک کارزار جهانی به پا کنند. اما، در عين قدردانی از هوشياری و مراقبت آن سازمان ، و در عين اذعان به دلسوزی و حسن نيت مسئولان آن، به آنان گوش‌زد می ‌کنيم که اگر اين مردان کرد و شوانه سيدقادری و اسمعيل محمدی و ديگر زنان و مردان اعدام شده در اين سال‌های سياه، همان لحنی و خطابی را در مورد سران رژيم به کار می بردند که عفو بين‌الملل به مردم ما پیشنهاد کرده‌است، ای بسا اعدام نمی شدند يا در خطر اعدام شدن قرار نمی گرفتند.

عناوينی از قبيل «حضرت آيت‌الله العظمی سيد علی خامنه‌ای» يا «حضرت آيت‌الله محمد هاشمی شاهرودی» و تاکيد مجدد بر اين که در هردو مورد عنوانِ مخاطب «حضرت» ذکر شود، و آنگاه درخواست عفو از پيشگاه حضرات خدايگانان، نفی شان و کرامت انسانی درخواست کنندگان، اعدام شدگان، کسانی که درخطر اعدام قراردارند ، همه زندانيان سياسی و از این ها بالاتر رای به رعيت بودن مردم ايران است.

گذشته از اين که تجربه نشان داده است که لابه و التماس در دل اين خدايگانان که از خود خدا مجوز کشتار مردم ميهن ما را گرفته‌اند اثر نمی کند.

ما از همه هم‌ميهنان درخواست داريم که دعوت عفو بين‌الملل را پذيرا شوند و به خدايگانان حاکم، به آدرس‌هایی که عفو بين‌الملل اعلام کرده‌است نامه بنويسند؛ اما، نه آن عناوين را به کار ببرند و نه درخواست عفو کنند؛ بلکه، صرفا به عنوان آقای خامنه‌ای يا آقای هاشمی شاهرودی اکتفا کنند و در نامه‌های خود با سربلندی و غرور يک انسان آزاده نسبت به اعدام بيشتر به آنان هشدار بدهند و با تاکيد بر حقوق شهروندی خود، خواهان قطع اعدام‌ها و آزادی بی ‌قيد و شرط همه زندانيان سياسی شوند.

کانون نويسندگان ايران (در تبعيد)

17.09.05

رونوشت: عفو بين‌الملل