در رابطه با بيانيه اخير اتحاديه اروپا

هم‌ميهنان!

اتحاديه اروپا، برای چندمين بار، با تصريح بر دست‌گيری نويسندگان و وکلای مدافع، نقص حقوق فردی، سرکوب اقليت‌های قومی، اعدام‌های گسترده و اعدام جوانان زير ١۸ سال، نقض مستمر حقوق بشر در ايران را محکوم کرد؛ و سران رژيم، در حالی که، به تازگی، زنی به نام صغرا در ورامين محکوم به سنگسار شده است، مثل هميشه، حقوق بشر را بهانه‌ای نخ‌نما شده ناميدند و اتحاديه اروپا را متهم کردند که از اين مستمسک برای در فشار گذاشتن جمهوری اسلامی استفاده ابزاری می ‌کند.

به گمان ما بهترين راه برای جلوگيری از استفاده ابزاری قدرت‌های صنعتی از اهرم حقوق بشر، نقض نکردن حقوق بشر است؛ در عين حال، ما بر آنيم که اگر اتحاديه اروپا، به ويژه، در مسائل مرتبط با ميهن ما حساس است، به دليل افشاگری ‌های ما ايرانيان است. ما ايرانيان برونمرز، در تمام اين سالهای سياه نگذاشته‌ايم جنايات رژيم پنهان بمانند ومبارزات هم میهنان مان درایران بی بازتاب؛ از اين پس هم نبايد بگذاريم و نخواهيم گذاشت چنين شود؛ به اين ايمان و اطمينان داشته باشيم که اگر فريادهای ما نبود، صدای نويسندگان، دانشجويان، وکلای مدافع و ديگر مبارزان دربند، در ميهنمان، نميتوانست در جهان طنين‌افکن شود و اتحاديه اروپا را وادار به واکنش در اين مورد سازد؛ خون قربانيان قتل‌های زنجيره‌ای، بسيار راحت‌تر پامال می شد؛ اقليت‌های قومی راحت‌تر سرکوب و بلکه قوم‌کشی می ‌شدند و، يعنی، سران رژيم بر مسند خود آرميده‌تر می بودند.

هم‌ميهنان،

بی خستگی ووقفه به مبارزه وآگاه‌گری هايمان ادامه دهيم؛ آزادی همه زندانيان سياسی که اکثر آنان، تنها، به جرم سخن گفتن و نوشتن در زندانند، اکنون بايد هدف پيش روی ما باشد. آن هنگام که رژيم نتواند، به خاطر گفتن و نوشتن کسانی را به بند کشد، آنانی که رقم اختلاسشان در يک دوره، تنها، در شرکت‌های مرتبط با صنعت نفت ٣٠٠ مليارد تومان بوده‌است، نخواهند توانست به عمر حکومت مافيایی خويش بيفزايند.

کانون نويسندگان ايران (در تبعيد)

15.10.05